Η αναιμία είναι ένα πολύ συχνό εύρημα στις εξετάσεις αίματος. Πολλές φορές ανακαλύπτεται τυχαία, σε έναν προληπτικό έλεγχο. Άλλοτε ο ασθενής επισκέπτεται τον γιατρό επειδή αισθάνεται συνεχώς κουρασμένος, έχει ζάλη ή λαχανιάζει πιο εύκολα από παλιά.

Όταν λέμε ότι κάποιος έχει αναιμία, εννοούμε ότι η συγκέντρωση της αιμοσφαιρίνης στο αίμα είναι χαμηλότερη από τα φυσιολογικά όρια για την ηλικία, το φύλο και τη συγκεκριμένη κατάσταση του οργανισμού.

Η αιμοσφαιρίνη βρίσκεται μέσα στα ερυθρά αιμοσφαίρια και έχει μία πολύ βασική δουλειά: μεταφέρει οξυγόνο από τους πνεύμονες στους ιστούς.

Η αναιμία, όμως, δεν είναι μία συγκεκριμένη νόσος. Είναι ένα εύρημα που μπορεί να έχει πολλές διαφορετικές αιτίες.

Γι’ αυτό, όταν βρίσκουμε χαμηλή αιμοσφαιρίνη, το επόμενο ερώτημα δεν είναι απλώς «πώς θα την ανεβάσουμε;», αλλά κυρίως:

Γιατί εμφανίστηκε η αναιμία;

Ποια είναι τα συμπτώματα της αναιμίας;

Δεν προκαλούν όλες οι αναιμίες συμπτώματα.

Μια ήπια αναιμία που αναπτύσσεται αργά μπορεί να περάσει απαρατήρητη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο οργανισμός προσαρμόζεται σταδιακά στη χαμηλότερη αιμοσφαιρίνη.

Όταν υπάρχουν συμπτώματα, τα συχνότερα είναι:

  • εύκολη κόπωση
  • αδυναμία
  • μειωμένη αντοχή στην άσκηση
  • δύσπνοια, ιδιαίτερα κατά την προσπάθεια
  • ζάλη
  • πονοκέφαλος
  • αίσθημα παλμών ή ταχυκαρδία
  • ωχρότητα
  • κρύα χέρια και πόδια
  • τάση για λιποθυμία

Τα συμπτώματα δεν εξαρτώνται μόνο από το πόσο χαμηλή είναι η αιμοσφαιρίνη.

Έχει μεγάλη σημασία και πόσο γρήγορα έπεσε.

Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος με χρόνια αναιμία μπορεί να έχει σχετικά λίγα ενοχλήματα σε μια τιμή αιμοσφαιρίνης που θα προκαλούσε έντονα συμπτώματα σε κάποιον που έχασε αίμα απότομα.

Η ηλικία και τα συνοδά νοσήματα παίζουν επίσης ρόλο. Ένας ασθενής με στεφανιαία νόσο ή καρδιακή ανεπάρκεια μπορεί να ανεχθεί δυσκολότερα μια σημαντική πτώση της αιμοσφαιρίνης.

Χαμηλός αιματοκρίτης σημαίνει αναιμία;

Στην καθημερινή συζήτηση χρησιμοποιούμε συχνά τον όρο «χαμηλός αιματοκρίτης» ως συνώνυμο της αναιμίας.

Ιατρικά, όμως, η διάγνωση της αναιμίας βασίζεται κυρίως στη συγκέντρωση της αιμοσφαιρίνης (Hb).

Ο αιματοκρίτης (Hct) δείχνει ποιο ποσοστό του όγκου του αίματος καταλαμβάνεται από τα ερυθρά αιμοσφαίρια.

Η τιμή του μπορεί να επηρεαστεί και από άλλους παράγοντες, όπως η κατάσταση ενυδάτωσης. Γι’ αυτό δεν αξιολογούμε ποτέ έναν χαμηλό αιματοκρίτη απομονωμένα.

Κοιτάζουμε συνολικά τη γενική αίματος.

Ποια είναι τα αίτια της αναιμίας;

Ένας απλός τρόπος να κατανοήσουμε τα αίτια είναι να σκεφτούμε τι μπορεί να συμβεί στα ερυθρά αιμοσφαίρια.

Η αναιμία μπορεί να εμφανιστεί επειδή:

  • χάνουμε αίμα, για παράδειγμα λόγω αιμορραγίας
  • δεν παράγουμε αρκετά ερυθρά αιμοσφαίρια
  • τα ερυθρά αιμοσφαίρια καταστρέφονται γρηγορότερα από το φυσιολογικό

Μέσα σε αυτές τις τρεις μεγάλες κατηγορίες υπάρχουν πολλές διαφορετικές παθήσεις.

Σιδηροπενική αναιμία

Η σιδηροπενική αναιμία είναι μία από τις συχνότερες μορφές αναιμίας.

Ο οργανισμός χρειάζεται σίδηρο για να παράγει αιμοσφαιρίνη. Όταν τα αποθέματα σιδήρου μειωθούν αρκετά, η παραγωγή αιμοσφαιρίνης επηρεάζεται και μπορεί να εμφανιστεί αναιμία.

Η έλλειψη σιδήρου μπορεί να προκύψει από:

  • χρόνια απώλεια αίματος
  • έντονη εμμηνορρυσιακή αιμορραγία
  • αυξημένες ανάγκες, όπως στην εγκυμοσύνη
  • ανεπαρκή πρόσληψη σιδήρου
  • μειωμένη απορρόφηση από το γαστρεντερικό σύστημα

Εδώ υπάρχει ένα σημείο που συχνά δημιουργεί παρεξήγηση.

Δεν αρκεί να διαπιστώσουμε ότι ο σίδηρος είναι χαμηλός και να χορηγήσουμε απλώς σίδηρο.

Χρειάζεται να αναζητήσουμε και την αιτία της σιδηροπενίας.

Ιδιαίτερα σε έναν ενήλικο άνδρα ή σε μια γυναίκα μετά την εμμηνόπαυση, η ανεξήγητη σιδηροπενική αναιμία μπορεί να χρειαστεί διερεύνηση για πιθανή χρόνια απώλεια αίματος από το γαστρεντερικό σύστημα.

Τι σημαίνει χαμηλή φερριτίνη;

Η φερριτίνη είναι μία πρωτεΐνη που σχετίζεται με τις αποθήκες σιδήρου του οργανισμού.

Μια χαμηλή φερριτίνη αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι τα αποθέματα σιδήρου έχουν μειωθεί.

Μάλιστα, μπορεί να υπάρχει σιδηροπενία χωρίς αναιμία. Δηλαδή η φερριτίνη να έχει ήδη πέσει, ενώ η αιμοσφαιρίνη παραμένει ακόμη φυσιολογική.

Υπάρχει όμως και μια ιδιαιτερότητα.

Η φερριτίνη είναι επίσης πρωτεΐνη οξείας φάσης. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να αυξηθεί σε καταστάσεις φλεγμονής ή λοίμωξης.

Έτσι, μια φυσιολογική ή αυξημένη φερριτίνη δεν αποκλείει πάντοτε διαταραχή του μεταβολισμού του σιδήρου. Η ερμηνεία της γίνεται μαζί με τις υπόλοιπες εξετάσεις και την κλινική εικόνα.

Αναιμία από απώλεια αίματος

Η απώλεια αίματος μπορεί να είναι εμφανής, αλλά μπορεί και να περνά απαρατήρητη.

Συχνές αιτίες είναι:

  • έντονη ή παρατεταμένη έμμηνος ρύση
  • αιμορραγία από το στομάχι ή το έντερο
  • τραυματισμός
  • χειρουργική επέμβαση
  • άλλες καταστάσεις που προκαλούν χρόνια αιμορραγία

Σε χρόνια μικρή απώλεια αίματος, ο ασθενής μπορεί αρχικά να αναπτύξει σιδηροπενία και στη συνέχεια σιδηροπενική αναιμία.

Αναιμία χρόνιας νόσου ή χρόνιας φλεγμονής

Χρόνιες φλεγμονώδεις καταστάσεις μπορούν να επηρεάσουν τόσο την παραγωγή των ερυθρών αιμοσφαιρίων όσο και τον τρόπο με τον οποίο ο οργανισμός χρησιμοποιεί τον διαθέσιμο σίδηρο.

Αυτό μπορεί να συμβεί σε:

  • χρόνια φλεγμονώδη νοσήματα
  • αυτοάνοσα νοσήματα
  • χρόνιες λοιμώξεις
  • ορισμένα νεοπλασματικά νοσήματα

Η συγκεκριμένη κατάσταση ονομάζεται αναιμία χρόνιας νόσου ή αναιμία χρόνιας φλεγμονής.

Δεν είναι το ίδιο πράγμα με τη σιδηροπενική αναιμία, αν και οι δύο καταστάσεις μπορούν να συνυπάρχουν.

Αναιμία και χρόνια νεφρική νόσος

Οι νεφροί δεν ασχολούνται μόνο με την αποβολή άχρηστων ουσιών.

Παράγουν επίσης ερυθροποιητίνη, μια ορμόνη που δίνει το κατάλληλο «σήμα» στον μυελό των οστών για την παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Στη χρόνια νεφρική νόσο, ιδιαίτερα όσο αυτή εξελίσσεται, η παραγωγή ερυθροποιητίνης μπορεί να μειωθεί.

Έτσι μπορεί να εμφανιστεί αναιμία.

Έλλειψη βιταμίνης Β12 και φυλλικού οξέος

Η βιταμίνη Β12 και το φυλλικό οξύ είναι απαραίτητα για τη φυσιολογική παραγωγή των κυττάρων του αίματος.

Η έλλειψή τους μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλοβλαστική αναιμία, η οποία συνήθως συνοδεύεται από αύξηση του μεγέθους των ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Η έλλειψη βιταμίνης Β12 χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, επειδή εκτός από την αναιμία μπορεί να προκαλέσει και νευρολογικά προβλήματα, όπως:

  • μουδιάσματα
  • μυρμηγκιάσματα
  • διαταραχές της αισθητικότητας
  • αστάθεια στη βάδιση

Η έλλειψη Β12 δεν οφείλεται πάντα στη διατροφή. Μπορεί να υπάρχει πρόβλημα στην απορρόφησή της, όπως συμβαίνει για παράδειγμα στην κακοήθη αναιμία.

Αναιμία στην εγκυμοσύνη

Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αυξάνεται ο όγκος του αίματος.

Το πλάσμα αυξάνεται αναλογικά περισσότερο από τη μάζα των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Έτσι εμφανίζεται η λεγόμενη φυσιολογική αιμοαραίωση της εγκυμοσύνης.

Παράλληλα, οι ανάγκες του οργανισμού σε σίδηρο αυξάνονται.

Για τον λόγο αυτό η έγκυος χρειάζεται τακτικό αιματολογικό έλεγχο, ώστε να διαπιστωθεί αν υπάρχει πραγματική σιδηροπενία ή αναιμία που χρειάζεται αντιμετώπιση.

Αιμολυτική αναιμία

Στην αιμολυτική αναιμία, τα ερυθρά αιμοσφαίρια καταστρέφονται πρόωρα.

Η διαδικασία αυτή ονομάζεται αιμόλυση.

Ο μυελός των οστών προσπαθεί να αυξήσει την παραγωγή νέων ερυθρών αιμοσφαιρίων. Αν όμως η καταστροφή είναι μεγαλύτερη από την ικανότητά του να τα αντικαταστήσει, εμφανίζεται αναιμία.

Η αιμόλυση μπορεί να έχει πολλές αιτίες:

  • αυτοάνοσους μηχανισμούς
  • κληρονομικές διαταραχές
  • ορισμένα φάρμακα
  • λοιμώξεις
  • μηχανική καταστροφή των ερυθρών αιμοσφαιρίων
  • άλλες παθολογικές καταστάσεις

Θαλασσαιμία

Οι θαλασσαιμίες είναι κληρονομικές διαταραχές της σύνθεσης της αιμοσφαιρίνης.

Στην Ελλάδα ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η β-θαλασσαιμία, λόγω της συχνότητας του φορέα της νόσου.

Το λεγόμενο στίγμα μεσογειακής αναιμίας μπορεί να προκαλεί μικρά ερυθρά αιμοσφαίρια, δηλαδή χαμηλό MCV, χωρίς απαραίτητα να υπάρχει σημαντική αναιμία.

Και εδώ χρειάζεται προσοχή.

Χαμηλό MCV δεν σημαίνει αυτομάτως έλλειψη σιδήρου.

Ένας φορέας β-θαλασσαιμίας δεν πρέπει να λαμβάνει σίδηρο απλώς επειδή τα ερυθρά του είναι μικρά. Πρέπει πρώτα να τεκμηριωθεί ότι συνυπάρχει σιδηροπενία.

Δρεπανοκυτταρική νόσος

Η δρεπανοκυτταρική νόσος είναι μια κληρονομική αιμοσφαιρινοπάθεια.

Λόγω της παθολογικής αιμοσφαιρίνης, τα ερυθρά αιμοσφαίρια μπορούν υπό συγκεκριμένες συνθήκες να αποκτήσουν χαρακτηριστικό δρεπανοειδές σχήμα.

Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε:

  • χρόνια αιμόλυση
  • αναιμία
  • επώδυνες αγγειοαποφρακτικές κρίσεις
  • επιπλοκές από διάφορα όργανα

Πρόκειται για διαφορετική κατάσταση από τη θαλασσαιμία και απαιτεί ειδική παρακολούθηση.

Απλαστική αναιμία και παθήσεις του μυελού των οστών

Ο μυελός των οστών είναι ουσιαστικά το «εργοστάσιο» παραγωγής των κυττάρων του αίματος.

Παθήσεις που επηρεάζουν τη λειτουργία του μπορούν να προκαλέσουν αναιμία.

Στην απλαστική αναιμία, η παραγωγή των κυττάρων του αίματος μειώνεται σημαντικά. Συνήθως δεν επηρεάζονται μόνο τα ερυθρά αιμοσφαίρια αλλά και άλλες κυτταρικές σειρές.

Άλλες παθήσεις του μυελού, όπως τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα, μπορούν επίσης να εκδηλωθούν με αναιμία.

Οι καταστάσεις αυτές απαιτούν εξειδικευμένο αιματολογικό έλεγχο.

Μικροκυτταρική, νορμοκυτταρική και μακροκυτταρική αναιμία

Όταν ο γιατρός βλέπει μια γενική αίματος, ένα από τα πρώτα στοιχεία που εξετάζει είναι το MCV (Mean Corpuscular Volume – μέσος όγκος ερυθρών).

Με απλά λόγια, το MCV μας δείχνει το μέσο μέγεθος των ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Ανάλογα με αυτό, η αναιμία μπορεί να ταξινομηθεί σε τρεις μεγάλες κατηγορίες.

Μικροκυτταρική αναιμία

Τα ερυθρά αιμοσφαίρια είναι μικρότερα από το φυσιολογικό.

Συχνές αιτίες είναι:

  • σιδηροπενία
  • θαλασσαιμία
  • ορισμένες περιπτώσεις αναιμίας χρόνιας νόσου
  • σπανιότερες διαταραχές της σύνθεσης της αίμης

Νορμοκυτταρική αναιμία

Τα ερυθρά αιμοσφαίρια έχουν φυσιολογικό μέγεθος, αλλά η αιμοσφαιρίνη είναι χαμηλή.

Μπορεί να παρατηρηθεί σε:

  • χρόνια νεφρική νόσο
  • αναιμία χρόνιας φλεγμονής
  • οξεία απώλεια αίματος
  • αιμόλυση
  • ορισμένες παθήσεις του μυελού των οστών

Μακροκυτταρική αναιμία

Τα ερυθρά αιμοσφαίρια είναι μεγαλύτερα από το φυσιολογικό.

Πιθανές αιτίες περιλαμβάνουν:

  • έλλειψη βιταμίνης Β12
  • έλλειψη φυλλικού οξέος
  • κατανάλωση αλκοόλ
  • ηπατική νόσο
  • υποθυρεοειδισμό
  • συγκεκριμένα φάρμακα
  • μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα

Το MCV είναι πολύ χρήσιμο για να κατευθύνει τη διερεύνηση. Δεν αρκεί όμως από μόνο του για να τεθεί διάγνωση.

Πώς γίνεται η διάγνωση της αναιμίας;

Η διερεύνηση ξεκινά συνήθως από τη γενική αίματος και το ιστορικό του ασθενούς.

Στη γενική αίματος αξιολογούμε μεταξύ άλλων:

  • αιμοσφαιρίνη (Hb)
  • αιματοκρίτη (Hct)
  • αριθμό ερυθρών αιμοσφαιρίων
  • MCV
  • MCH και MCHC
  • RDW
  • λευκά αιμοσφαίρια
  • αιμοπετάλια

Ανάλογα με τον τύπο της αναιμίας, μπορεί να χρειαστούν επιπλέον εξετάσεις.

Συχνά περιλαμβάνουν:

  • φερριτίνη
  • σίδηρο και άλλες παραμέτρους του μεταβολισμού του σιδήρου
  • βιταμίνη Β12
  • φυλλικό οξύ
  • δικτυοερυθροκύτταρα
  • κρεατινίνη και έλεγχο νεφρικής λειτουργίας
  • ηπατικά ένζυμα
  • θυρεοειδικό έλεγχο
  • δείκτες φλεγμονής
  • εξετάσεις αιμόλυσης
  • ηλεκτροφόρηση ή ειδικό έλεγχο αιμοσφαιρίνης
  • επίχρισμα περιφερικού αίματος

Δεν χρειάζονται όλες αυτές οι εξετάσεις σε κάθε ασθενή.

Η επιλογή τους εξαρτάται από τη γενική αίματος, την ηλικία, το φύλο, το ιστορικό, τα συμπτώματα και την κλινική εξέταση.

Πότε χρειάζεται γαστρεντερολογικός έλεγχος;

Μερικές φορές η αναιμία είναι το πρώτο σημάδι μιας μικρής αλλά χρόνιας απώλειας αίματος από το πεπτικό σύστημα.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία στη σιδηροπενική αναιμία.

Ανάλογα με την ηλικία και το ιστορικό του ασθενούς, ο γιατρός μπορεί να συστήσει περαιτέρω έλεγχο του γαστρεντερικού συστήματος.

Ο έλεγχος μπορεί, όταν υπάρχει ένδειξη, να περιλαμβάνει γαστροσκόπηση ή/και κολονοσκόπηση.

Η απόφαση δεν βασίζεται μόνο στην τιμή της αιμοσφαιρίνης. Εξετάζεται συνολικά ο ασθενής και αναζητείται η πιθανότερη πηγή της σιδηροπενίας.

Πώς αντιμετωπίζεται η αναιμία;

Δεν υπάρχει μία θεραπεία για όλες τις αναιμίες.

Η θεραπεία εξαρτάται από την αιτία που την προκάλεσε.

Μπορεί να χρειαστεί:

  • χορήγηση σιδήρου σε τεκμηριωμένη σιδηροπενία
  • βιταμίνη Β12 όταν υπάρχει ανεπάρκεια
  • φυλλικό οξύ όταν υπάρχει αντίστοιχη έλλειψη
  • αντιμετώπιση της πηγής μιας αιμορραγίας
  • θεραπεία μιας υποκείμενης χρόνιας ή φλεγμονώδους νόσου
  • ειδική αντιμετώπιση της αναιμίας της χρόνιας νεφρικής νόσου
  • τροποποίηση φαρμάκων, όταν αυτά σχετίζονται αιτιολογικά με την αναιμία
  • ειδική αιματολογική θεραπεία
  • μετάγγιση ερυθρών αιμοσφαιρίων σε επιλεγμένες περιπτώσεις

Η μετάγγιση δεν αποφασίζεται μόνο με βάση έναν συγκεκριμένο αριθμό αιμοσφαιρίνης. Λαμβάνονται υπόψη η κλινική κατάσταση, τα συμπτώματα, η ενεργός αιμορραγία και τα συνοδά νοσήματα.

Έχω αναιμία. Πρέπει να πάρω σίδηρο;

Όχι απαραίτητα.

Αυτό είναι ένα από τα συχνότερα λάθη που συναντάμε στην καθημερινή πράξη.

Αναιμία δεν σημαίνει αυτόματα σιδηροπενία.

Ο σίδηρος βοηθά όταν υπάρχει πραγματική έλλειψη σιδήρου. Δεν αποτελεί γενική θεραπεία για κάθε χαμηλή αιμοσφαιρίνη ή χαμηλό αιματοκρίτη.

Πριν ξεκινήσει θεραπεία χρειάζεται να γνωρίζουμε:

  • αν υπάρχει πράγματι σιδηροπενία
  • πόσο σοβαρή είναι
  • ποια είναι η πιθανή αιτία της
  • αν συνυπάρχει κάποιος άλλος τύπος αναιμίας

Μπορεί η διατροφή να διορθώσει την αναιμία;

Εξαρτάται από την αιτία.

Μια ισορροπημένη διατροφή βοηθά στην επαρκή πρόσληψη σιδήρου, βιταμίνης Β12 και φυλλικού οξέος.

Όταν όμως υπάρχει εγκατεστημένη σιδηροπενική αναιμία, η διατροφή δεν επαρκεί πάντα από μόνη της για την αποκατάσταση των αποθηκών σιδήρου.

Ακόμη περισσότερο, αν η σιδηροπενία προκαλείται από συνεχιζόμενη απώλεια αίματος ή δυσαπορρόφηση, πρέπει να αντιμετωπιστεί και η αιτία.

Πότε η αναιμία χρειάζεται άμεση ιατρική εκτίμηση;

Μια μικρή πτώση του αιματοκρίτη σε μια εξέταση ρουτίνας συνήθως δεν αποτελεί επείγον περιστατικό.

Υπάρχουν όμως συμπτώματα που χρειάζονται γρήγορη ιατρική αξιολόγηση.

Αναζητήστε άμεσα ιατρική βοήθεια εάν η αναιμία ή πιθανή αιμορραγία συνοδεύεται από:

  • έντονη δύσπνοια
  • πόνο ή βάρος στο στήθος
  • λιποθυμία
  • έντονη αδυναμία ή σύγχυση
  • πολύ γρήγορο καρδιακό ρυθμό
  • σημαντική ενεργό αιμορραγία
  • μαύρα κόπρανα ή εμφανές αίμα στα κόπρανα
  • εμετό με αίμα

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται σε ηλικιωμένους και σε άτομα με γνωστή καρδιολογική ή άλλη σοβαρή πάθηση.

Συχνές ερωτήσεις για την αναιμία

Ποια είναι τα πρώτα συμπτώματα της αναιμίας;

Συχνά εμφανίζονται κόπωση, αδυναμία, μειωμένη αντοχή και λαχάνιασμα κατά την προσπάθεια. Μπορεί επίσης να υπάρχει ζάλη ή αίσθημα παλμών.

Μια ήπια αναιμία, όμως, μπορεί να μην προκαλεί κανένα σύμπτωμα.

Τι σημαίνει χαμηλή αιμοσφαιρίνη;

Η χαμηλή αιμοσφαιρίνη είναι το βασικό εργαστηριακό εύρημα της αναιμίας.

Δεν μας λέει από μόνη της την αιτία. Για αυτό εξετάζουμε τα υπόλοιπα στοιχεία της γενικής αίματος και, όταν χρειάζεται, προχωρούμε σε πιο ειδικές εξετάσεις.

Τι σημαίνει χαμηλή φερριτίνη με φυσιολογικό αιματοκρίτη;

Μπορεί να πρόκειται για σιδηροπενία χωρίς αναιμία.

Οι αποθήκες σιδήρου μπορούν να μειωθούν πριν πέσει η αιμοσφαιρίνη. Χρειάζεται να αναζητηθεί η αιτία της σιδηροπενίας και να αποφασιστεί αν απαιτείται θεραπεία.

Πότε είναι ανησυχητικός ο χαμηλός αιματοκρίτης;

Δεν υπάρχει μία τιμή αιματοκρίτη που να έχει την ίδια σημασία για όλους.

Ο γιατρός συνεκτιμά:

  • την αιμοσφαιρίνη
  • πόσο γρήγορα μειώθηκε
  • τα συμπτώματα
  • την ηλικία
  • πιθανή αιμορραγία
  • τα συνοδά νοσήματα
  • την αιτία της αναιμίας

Η αναιμία θεραπεύεται;

Σε πολλές περιπτώσεις, ναι.

Για παράδειγμα, μια αναιμία από έλλειψη σιδήρου, Β12 ή φυλλικού οξέος μπορεί να διορθωθεί όταν εντοπιστεί και αντιμετωπιστεί σωστά η αιτία.

Υπάρχουν όμως και χρόνιες ή κληρονομικές μορφές αναιμίας που χρειάζονται μακροχρόνια παρακολούθηση και ειδική αντιμετώπιση.

Έχετε χαμηλή αιμοσφαιρίνη, αιματοκρίτη ή φερριτίνη;

Ένα παθολογικό αποτέλεσμα στη γενική αίματος είναι λογικό να προκαλεί ανησυχία. Τις περισσότερες φορές, όμως, το επόμενο βήμα δεν είναι να ξεκινήσει κανείς μόνος του κάποιο συμπλήρωμα.

Χρειάζεται πρώτα να καταλάβουμε ποιος τύπος αναιμίας υπάρχει και τι την προκαλεί.

Η αξιολόγηση περιλαμβάνει το ιατρικό ιστορικό, την κλινική εξέταση και, ανάλογα με την περίπτωση, στοχευμένες εργαστηριακές εξετάσεις.

Εάν στις εξετάσεις σας έχει βρεθεί χαμηλή αιμοσφαιρίνη, χαμηλός αιματοκρίτης ή χαμηλή φερριτίνη, μπορείτε να προγραμματίσετε ραντεβού για παθολογική εκτίμηση και διερεύνηση των πιθανών αιτιών.